پول، کارت و انعام

واحد پول لیر ترکیه است (TRY، که «TL» یا ₺ نوشته می‌شود). قیمت‌ها بالا و پایین می‌روند؛ هر عددی که اینجا یا هر جای دیگر می‌خوانید تقریبی است.

کارت تقریباً همه‌جا کار می‌کند

پرداخت بی‌تماس با کارت یا گوشی در استانبول عادی است: رستوران، کافه، سوپرمارکت، موزه، بیشتر تاکسی‌ها و حتی خیلی از مغازه‌های کوچک. می‌شود کل سفر را تقریباً بدون دست زدن به پول نقد گذراند.

جاهایی که هنوز پول نقد لازم دارید: دکه‌های کوچک بازار، دستفروش‌ها، سیمیت‌فروش‌های کنار اسکله، انعام و صندوق کمک مسجد.

همیشه گزینه پرداخت به لیر ترکیه را انتخاب کنید. وقتی دستگاه کارت‌خوان یا خودپرداز پیشنهاد می‌دهد مبلغ را به پول کشور خودتان حساب کند، این «تبدیل ارز پویا» است و نرخش بد است. ردش کنید. نرخ بانک خودتان تقریباً همیشه بهتر است.

خودپردازها و صرافی‌ها

خودپرداز («ATM» یا «bankamatik») همه‌جا هست. به‌جای دستگاه‌های تک‌افتاده در خیابان‌های توریستی، از دستگاه‌های چسبیده به شعبه بانک استفاده کنید. بانک‌های ترکیه ممکن است کارمزد برداشت بگیرند — تقریبی، اما می‌تواند مبلغ ثابت قابل‌توجهی برای هر برداشت باشد — پس مبالغ بزرگ‌تر و به‌دفعات کمتر بگیرید و ببینید بانک خودتان چه اضافه می‌کند.

صرافی‌ها («döviz») اغلب نرخ بهتری از بانک و هتل می‌دهند و صرافی‌های خوب کارمزد نمی‌گیرند. دنبال این‌ها بگردید:

• تابلوی خرید و فروش که واضح نصب شده باشد.
• بدون کارمزد (بپرسید: «komisyon var mı?» = کارمزد دارد؟).
• خیابان تجاری آرام به‌جای وسط مسیر توریستی. صرافی‌های سمت نور عثمانیه بازار بزرگ و صرافی‌های سیرکه‌جی از قدیم به نرخ‌های رقابتی شهرت دارند.

پولی را که می‌گیرید پیش از ترک باجه همان‌جا بشمارید و پیش از تحویل پول خود، مبلغ نهایی دریافتی را بپرسید.

باجه‌های تبدیل ارز هتل و پیشخوان‌های فرودگاه راحت‌اند و گران. اگر لازم دارید در فرودگاه مبلغ کمی تبدیل کنید و بقیه را در شهر.

انعام

انعام در ترکیه واقعی اما کم است. کسی دنبال شما به خیابان نمی‌دود.

موقعیت	معمول
رستوران با سرویس خوب	5 تا 10 درصد
کافه ساده یا لوکانتا	رند کنید یا سکه‌ها را بگذارید
تاکسی	به عدد گرد نزدیک رند کنید
باربر هتل	یک اسکناس کوچک برای هر چمدان
خدمات اتاق	روزی یک اسکناس کوچک، در اتاق گذاشته شود
آرایشگاه، خدمه حمام	حدود 10 درصد
راهنما یا راننده در تور یک‌روزه	به میل شما؛ یک اسکناس برای هر نفر رایج است

صورت‌حساب را نگاه کنید: بعضی رستوران‌ها هزینه سرویس («servis ücreti») اضافه می‌کنند. اگر اضافه شده، انعام بیشتر اختیاری است. انعامی که روی کارت گذاشته می‌شود همیشه به کارکنان نمی‌رسد، پس نقد بهتر است.

چانه‌زنی: کجا بله، کجا نه

انتظار می‌رود: بازار بزرگ، بازار ادویه، مغازه‌های سوغات و فرش، بازارهای محلی. قیمت را بپرسید، عجله نکنید، خوش‌رو باشید و آماده باشید که بی‌خرید بیرون بروید؛ کل فن همین است. یادتان باشد بازار بزرگ یکشنبه‌ها بسته است.

انتظار نمی‌رود: رستوران و کافه، سوپرمارکت و فروشگاه‌های زنجیره‌ای، داروخانه، موزه، تاکسی (قیمت همان تاکسی‌متر است) و هر چیزی که برچسب قیمت چاپی دارد. چانه‌زدن آنجا فقط معذب‌کننده است.

نکته‌های کوچک عملی

• اسکناس‌های خرد و متنوع همراه داشته باشید؛ راننده‌ها و دکه‌ها زیاد می‌گویند برای اسکناس درشت «بقیه ندارم».
• خیلی جاها قیمت را بدون علامت لیر می‌نویسند. اگر عددی به‌طور غیرممکنی کم یا زیاد به نظر رسید، بپرسید.
• بخش امتیازها در برنامه، رستوران‌ها و فروشگاه‌های همکار با تخفیف برای دارندگان کارت را فهرست می‌کند؛ پیش از رزرو شام نگاهی به آن بیندازید.